بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ وَ الضُّحيٰ

بنام خداوند بخشاينده مهربان‌؛ سوگند به چاشتگاه (يا روز)

وَ اللَّيْلِ إِذا سَجيٰ

و به شب گاهى كه تيرگى افكند

ما وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَ ما قَليٰ

بدرودت نگفت پروردگارت و نه خشمگين شد

وَ لَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَكَ مِنَ الْأُوليٰ

و همانا انجام بهتر است تو را از آغاز

وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضيٰ

و هر آينه زود است دهدت پروردگارت تا خشنود شوى

أَ لَمْ يَجِدْكَ يَتِيماً فَآويٰ

آيا نيافتت يتيمى پس جاى داد

وَ وَجَدَكَ ضَالاًّ فَهَديٰ

و يافتت سر به گمى پس رهبرى كرد

وَ وَجَدَكَ عائِلاً فَأَغْنيٰ

و يافتت گرانبارى (عيالمند) پس بى‌نياز كرد

فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلا تَقْهَرْ

اما يتيم را پس خشم نيار

وَ أَمَّا السَّائِلَ فَلا تَنْهَرْ

و اما دريوزه را پس نران (يا نهيب نزن)

وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ

و اما به نعمت پروردگار خويش پس زبان گشاى

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ أَ لَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ

بنام خداوند بخشاينده مهربان‌؛ آيا فراخ نگردانيديم (گشاده نداشتيم) برايت سينه‌ات را

وَ وَضَعْنا عَنْكَ وِزْرَكَ

و نهاديم از تو بارت را

الَّذِي أَنْقَضَ ظَهْرَكَ

آن را كه بشكست پشتت را

وَ رَفَعْنا لَكَ ذِكْرَكَ

و بلند ساختيم برايت نامت (يا سخنت) را

فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً

همانا با سختى است گشايشى

إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً

همانا با سختى است گشايشى

فَإِذا فَرَغْتَ فَانْصَبْ

پس هر گاه كه فراغت يافتى بايست (بكوش)

وَ إِليٰ رَبِّكَ فَارْغَبْ

و بسوى پروردگار خويش بگراى